Waarschijnlijk, mogelijk of misschien? De telefoon gaat over, maar er neemt niemand op. Ik drijf hier ongemakkelijk in de baai, wachtend op jou. Hier zwem ik eindeloos in cirkeltjes in constante herhaling. Totdat jij de telefoon oppakt en pixelige blokjes je gezicht tevoorschijn toveren. Je digitale aanwezigheid door dit glazen raampje, kilometers van jou vandaan. Twee jongens in twee grote steden in Nederland. Verscheurd door afstand. Twee andere levens.
Twee jongens die een hoop hebben meegemaakt. Beide dragen ze hun eigen geschiedenis, littekens en dromen. Soms worden ze geteisterd en getreiterd door vormen van een negatieve gedachtegang. De ene jongen maakt zich druk over werk en zijn toekomst. En of het gaat lukken zonder de wurging van medicatie. De andere jongen maakt zich druk om constant naderend onheil. Als ze samen zijn, is alles prima en zijn ze zorgzaam en lief voor elkaar.
Als ze zonder elkaar zijn, ligt de focus op werk en presteren. Met werkgevers die ze meer zouden moeten bieden voor wat ze allemaal doen. Ach, ze gaan toch op zoek naar een andere baan, dus wat maakt het ook allemaal uit. Ik doe ze deze laatste gunst en dan vertrek ik vrijuit. Een andere baan, een andere stad, een ander land. Als je naar Amerika zou vertrekken, zou ik dan meegaan of zou je carrière ons verscheuren? Onderliggende angsten verborgen onder sneeuw. Ze zullen naar boven komen zodra de zon daadwerkelijk gaat schijnen.
Over naderend onheil gesproken: hier komt het dan weer, de donkere wolken rollen over de horizon naar binnen. Mijn pupillen verkleinen zich in de leegte. Het donkere binnenste. In jouw afwezigheid verblijf ik, met vriendelijke groet. Het pijnlijke, eindeloze, zeurderige gemis. Je hebt mij al vaker gevraagd of ik dit vaker heb gehad; mijn antwoord was en blijft ‘nee’. Dit intense gevoel is ook voor mij nog steeds nieuw. Een andere vorm van liefde, gepaard met intens gemis als ik je niet om me heen heb. Is het een obsessie? Misschien. Maar is het leven dan niet een aaneenschakeling van heftige gebeurtenissen, afgewisseld met momenten van stilstaan en op adem komen? Ik ken het niet anders dan op deze manier.
De telefoon gaat wederom over. Je gezicht in een cirkeltje op mijn telefoon. Geen reactie. Het begint te regenen in mijn hoofd.
Martijn Winkel 