Mijn ogen branden als fakkeltjes in de nacht terwijl ik in bed lig. Ik heb ruim op tijd mijn melatoninepilletje genomen, maar het lijkt alleen effect te hebben op mijn ogen. Ze schreeuwen: ‘Sluit ons, dan blazen we de fakkels uit’. Maar als een recalcitrante puber doe ik ze bewust niet dicht. Niet om treiterend mezelf geen slaap te gunnen, maar ik lig eindelijk even alleen met mijn gedachten. Correctie, met mijn kalme gedachten. De dag was te druk om daar even bij stil te staan en ze een plekje te geven. Van werk naar vrienden naar mijn bed. En nu kan het even, dus laat me maar even.
Wat hebben we vandaag nog rondzwerven in mijn breinpannetje? Ik heb honger, want ik heb maar een halve avondmaaltijd op. Ik ben Magic the Gathering gaan spelen met de jongens, maar die hadden al honger toen ik nog aan het werk was. Dus die waren al gaan eten voordat ik er was. Dus at ik maar snel een frietje op werk. Te weinig, blijkt nu dan weer. Ik irriteer me aan mijn been, dat nogal tegenspartelt sinds ik mijn laatste tatoeage heb laten zetten. De wond is inmiddels bijna geheeld, maar door de vette crème zijn er allemaal pukkels ontstaan op mijn huid. Die plastic broeken op werk helpen ook niet echt mee met het helingsproces. En ik word er nu erg ongeduldig van. En misschien ook een klein beetje onzeker.
Ik had mezelf voorgenomen om jou niet in dit stukje te verwerken, dus dat doe ik ook niet. Maar ook jij komt weer even voorbij in mijn gedachtegang. Dat stoomtreintje dat langs mijn ogen rijdt. De stoom die uit de locomotief blaast, prikt in mijn ogen. In de positieve zin hoor, maak je maar geen zorgen. Niet alle gedachten over jou in jouw afwezigheid eindigen in narigheid. Ik zie je morgen toch wel weer. En dan verdwijnen al mijn zorgen als sneeuw voor de zon. Gek hoe je dat effect op me hebt. Heb ik dat effect ook op jou?
Weet je wat ook zou helpen met het helingsproces? Slapen. Ik ben er bijna, ik voel het al aankomen. Nog even snel wat dingetjes schrijven en dan kan dat apparaat weg. Misschien is dat wel gewoon de boosdoener, hoor, die telefoon. Maar ik blijf het goede advies nog even negeren. Als ik nu mijn telefoon neerleg dan lig ik toch alleen maar wakker met mijn ogen dicht. Dus beter schrijf ik alles er even uit.
Ik wil alles waar ik om vraag, is dat te veel gevraagd?
Martijn Winkel 